Tekstaro de Esperanto

Antaŭbabilo de la Eldonisto

— Saluton! Kiel vi?

— Vi ja scias, vi povas imagi...

— Mi ne vidis vin de tiom ... Mi scias, ke li ... ne plu...

— Ja, ja... Estas malfacile... Por iel elturniĝi, mi eĉ verkadas rakonton pri tio.

— Tiam mi devos eldoni ĝin.

Tiel, pro promeso dum posttagmeza revidiĝo ĉekongresa, kiom pro delonga sincera amikeco kaj persona apreco, mi eldonas ĉi tiun premieran libron de Spomenka Štimec, konata aktivulino (dekkelko da PIF organizitaj, pluraj internaciaj junularaj eventoj, kaj kaj kaj), agrabla ĵurnalistino (refoliumu viajn jarkolektojn de Kontakto kaj de Heroldo, ekzemple) kaj nun — ho ve, pro mia kulpo: ŝi centfoje proponis rezigni, depost tiu ĉekongresa kaptiĝo — lerta verkistino.

Lerta, ĉar tre vigla, aŭtoro por kiu ĉiu frazo estas nova ĉefverko, kiu devas proponi al la leganto novajn surprizojn, novajn surseĝajn eksaltojn, novajn ekzaltojn. Kaj tamen senpretenda, ke oni rajtu ŝin legi en la trajno, en la bankuvo (ĉu eblus kun Francis?), ĉe la tablo je la tria nokte post diboĉa vespero. Tamen, ne por endormiĝi en la lito: kiel ĉe la plej valoraj krimromanoj, vi riskus entute ne dormi por finlegi la paperan beston, kiun vi entreprenis.

Kaj tiam vi atendos senpacience, kiel mi, la duan ŝian verkon.